Η γενοκτονία του Μικρασιατικού Ελληνισμού τείνει να υποβαθμιστεί σε ανθρωποκτονία εξ’ αμελείας!

Η πολιτική στάση των σκεπτόμενων πολιτών

By Dimitris Rinis, Founder of U.P.C.

Έγραφα το 2000 σε μια ελληνική εφημερίδα...

«Με μεγάλη μου λύπη, πληροφορήθηκα κι εγώ όπως όλοι οι Έλληνες που ζουν και αναπνέουν τον αέρα της δημοκρατίας σε αυτήν την ελεύθερη χώρα, το γεγονός ότι η ιθύνουσα τάξη της Ελλάδας αντικατέστησε τον όρο «γενοκτονία», που σημάδεψε την ιστορία του Μικρασιατικού πολιτισμού, με τον όρο «σφαγή». Πόσο «ελεύθερη» όμως μπορεί να θεωρηθεί μια τέτοια χώρα, την στιγμή που αναθεωρούνται καίρια ιστορικά γεγονότα τα οποία επί δεκαετίες αποτέλεσαν αντικείμενο μνήμης -και όχι μόνο- προς τους νεκρούς μας;

Δυστυχώς για τους ευυπόληπτους πολίτες -ευτυχώς για τους ευφάνταστους πολιτικούς μας- ζούμε σε μια ασταθή πολιτική, οικονομική και κοινωνική κατάσταση, όπου οι αποφάσεις δεν υπολογίζουν την ακαταδεξιά του ανθρώπου που πείνασε, που φονεύτηκε, που σφάχτηκε, που μαρτύρησε, που βιάστηκε, που σουβλίστηκε, που εξοντώθηκε από τον τούρκικο ζυγό. Και είναι «ευτυχές γεγονός» για τους πολιτικούς να μην συνειδητοποιούν την πράξη τους και τον αντίκτυπό της απέναντι στα ιστορικά γεγονότα. Ως αποτέλεσμα, απομειώνεται η αξία της άσκησης της πολιτικής εν γένει, η οποία ανάγεται σε διαχειριστική θεώρηση θεσμών εξουσίας. Ταυτόχρονα, «συρρικνώνεται» η ακτινοβολία των πολιτικών και του κύρους των γνωμοδοτήσεών τους. Παρόλα αυτά, οι πολίτες που διακατέχονται από υψηλό αίσθημα φρονήματος δεν κατάφεραν ακόμα να τιμήσουν τους πεσόντες με τον καταλληλότερο τρόπο, λόγω του ότι είναι ψυχικά καταρρακωμένοι εδώ και αρκετά χρόνια.

Εάν όμως οι απογοητεύσεις, οι οποίες συσσωρεύονται στον ψυχισμό του κάθε Έλληνα ως οπαδός του «ευ αγωνίζεσθαι», προέρχονται από τον πολιτικό στίβο, σύντομα θα προμηνύουν τη «γάγγραινα» της πολιτικής κορμοστασιάς, ως αποτέλεσμα της αδυναμίας των πολιτικών μας να αποδώσουν τις πραγματικές διαστάσεις των γεγονότων όπως αρμόζει σε μια τέτοια περίπτωση. Ωστόσο, ο ίδιος ο Έλληνας οφείλει να σταθεί στυλοβάτης της εθνικής υπόστασης και της ηθικής ανάτασης που θα του επιτρέπει να στέκεται στο ύψος των περιστάσεων και να αντικρίζει τα γεγονότα ιστορικής σημασίας υπό το συνειδησιακό βάρος που επιβάλλεται.

Υπό αυτήν την έννοια, όσες προσπάθειες υποσκελισμού των διαχρονικών αξιών -που βάσταξαν ολόκληρο έθνος από την υποδούλωση μέχρι και την απελευθέρωση- και αν γίνονται, εμείς, από την πλευρά μας, έχουμε χρέος να μετατρέψουμε την δολοφονία της συνείδησης σε αναγεννησιακή σκέψη, την καθήλωση της ατομικής μας αντίδρασης σε καθολική φωνή -συσσωρευμένης και απαρέγκλιτης, διαρκούς αυξανόμενης σιωπηλής διαμαρτυρίας- [προς ένδειξη σεβασμού στην ιστορία], έως ότου οι φωνές των ταφέντων συναχθούν και ηχήσουν όλες μαζί σαν σάλπιγγα η οποία θα σημάνει την τελεσφόρηση των δικών μας ενεργειών …Γιατί αν και πέθαναν, οι Έλληνες της Μικράς Ασίας έζησαν και ζουν μέσα από εμάς...και απλά μια μέρα θα έρθουν να μας το υπενθυμίσουν».

26 χρόνια μετά...Αναρωτιέμαι εάν έχει αλλάξει κάτι στη σκέψη του Έλληνα και της Ελληνίδας. Αναρωτιέμαι εάν οι πολιτικές αποφάσεις λαμβάνονται με γνώμονα το αγωνιστικό πάθος, την τόλμη, το θάρρος, την αυτοθυσία των Ελλήνων αγωνιστών που διαχρονικά υπερασπίστηκαν αυτήν την «μάνα γη». Παράλληλα, αναρωτιέμαι εάν η προσωπική θέση των «εναπομεινάντων πολιτών», ως «πολιτικά όντα», δύναται να ενισχύσει την αποδυναμωμένη πολιτική φωνή των καιρών μας. Πολίτες που κατάφεραν να επιβιώσουν με έντιμα μέσα τον καιρό της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, αρχής γενομένης το 2008, πολίτες που δεν ενέδωσαν στην «υποχρεωτικότητα» των εμβολίων, πολίτες που δεν έσκυψαν το κεφάλι στον «αφέντη» τους, πολίτες που δεν διαπραγματεύτηκαν την ανθρώπινη αξιοπρέπειά τους με τον «μιντιακό τους συνομιλητή», πολίτες που δεν «πούλησαν» το πολυτιμότερο αγαθό της ζωής τους -την υγεία τους- στον «προστάτη» τους, πολίτες που δεν «υπενοικίασαν» τον «οίκο» τους σε αλλότρια συμφέροντα, πολίτες που αντιτάχθηκαν στον νεο-ραγιαδισμό, πολίτες που δεν συντάχθηκαν με την «κανονικότητα» των καιρών υιοθετώντας τις υφέρπουσες τάσεις που σκοπό έχουν να διαιωνίσουν νοσηρά φαινόμενα στον πολιτικό, κοινωνικό και ατομικό στίβο είναι «σκεπτόμενοι πολίτες», οι οποίοι αναζητούν νέες διεξόδους διαφυγής, αλλά όχι φυγής από τα προβλήματα.

Οι «σκεπτόμενοι πολίτες», ως αποδέκτες μιας συνεχώς αυξανόμενης δυσαρέσκειας, η οποία παρατηρείται σε διάφορους τομείς της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής ζωής, δεν σταματούν να αναζητούν υγιείς τρόπους αντί-δρασης μέσα στον κυκεώνα των αλλαγών που βιώνουν καθημερινά. Σε αυτούς συγκαταλέγονται όσοι ακόμη ενδιαφέρονται για κοινωνικά ανταμώματα και μαζώξεις, όσοι ακόμη είναι ελεύθεροι να στοχάζονται ελεύθερα και αβίαστα, όσοι ακόμη ζυγίζουν την βαρύτητα μιας ενδεχόμενης πράξης με το τίμημά της για να διαπιστώσουν εάν όντως έχει αξία, όσοι ακόμη συν-διαλέγονται, συν-ομιλούν, συν-αθροίζονται, συσκέπτονται. Οι σκεπτόμενοι πολίτες είναι όλοι αυτοί που συν-αποτελούν ΜΙΑ κοινότητα-ολότητα μέσα στην οποία συν-υπολογίζουν την αναλογία κόστους-οφέλους, συγχωρούν λάθη τα οποία ήταν γραφτό να γίνουν στην πορεία μιας διαδρομής με απώτερο στόχο και όραμα, συμπορεύονται όλοι μαζί με γνώμονα το κοινό συμφέρον και συν-ενώνονται κάτω από την Αγία Σκέπη της Παναγίας και του Κοινού Λόγου προκειμένου να συν-εκτιμήσουν καταστάσεις ως Συν-Άνθρωποι. Έτσι θα ήθελαν να φερόμαστε οι δικοί μας πρόγονοι ως αντάξιοι συμπολίτες τους! Απλά, σταράτα, ελληνικά!

Η πολιτική παιδεία δεν ταυτίζεται με τα πολιτικά κόμματα ενός τόπου αλλά με την πορεία των ενεργών πολιτών που την συνθέτουν και την τιμούν μέσα από την δική τους συν-εισφορά και συνδρομή στην πολιτική ζωή, αντλώντας δύναμη και διδασκόμενοι πάντα από το παρελθόν το οποίο είναι συνυφασμένο με την ιστορία και την γεωγραφία του τόπου τους, της ελληνικής «μάνας γης».

Για τον απανταχού Ελληνισμό…